..................................ABOC : A Box Of Chocolates ~

.

- สารบัญ + Characters + Prologue -

.

- Chapter 1 -

.

น่า....นะ....คิฮยอนนะ.... ช่วยพี่หน่อยเถอะน้า....นะ นะ นะ นะ จะพูดอีก จะพูดอีก จะพูดอีก จะบอกว่า น้า นา~ จบประโยคเป็นทำนองเพลงด้วยเสียงสูงวี๊ดเล็กน้อย เรียกร้องความสนใจจากร่างสูงโปร่งที่นั่งพับผ้าขนหนูสีขาวกองโตอยู่

ไม่!! ตอบอย่างไร้เยื่อใยจนคนฟังข้างๆเริ่มตีโป่งในปากเป็นปลาทอง

ทำไมอ่ะน้องรัก ทำเพื่อพี่แค่นี้ไม่ได้เหรอ...นี่เรายังเป็นพี่เป็นน้องกันอยู่รึเปล่าน่ะฮ้า!~ (>x<!)

พี่แจจุงอ่ะ อย่างงี้ทุกทีเลย ถ้าอยากฝึกนักทำไมไม่ไปฝึกกับหุ่นเล่า!!! (¬_¬)

ก็หุ่นกับหัวคนจริงมันไม่เหมือนกันนี่นา นะนะนะนะ ให้พี่ลองหน่อยเหอะ รับรองว่าจะไม่ให้นายเจ็บตัวเหมือนคราวที่แล้วหรอกนะ นะนะนะน้า~ (> . <) ด้านหนุ่มหน้าสวยพี่ชายนั้นก็ยังคงดื้นรั้นตีโพยตีพายต่อไป

ขอร้องล่ะนะ..ถ้านายยอมให้ยืมหัวนะ..พี่จะ...พี่จะ...พี่จะยอมซักผ้าพวกนี้แทนนายสองวันเลยเอ้า!!! (~>_<~)

ที่จริงถึงแม้พี่ชายจะไม่ยื่นข้อเสนออะไรแบบนี้มาให้ สุดท้ายหนุ่มหน้าหวานก็คงโดนบังคับจับเป็นหุ่นอยู่ดี แต่ไหนๆก็อุตส่าห์เสนอตัวมาแล้ว ก็ควรจะรีบสนองซะก่อนที่จะไม่เหลือข้อเสนออะไรไว้ให้เลย เอาฟะ ยอมซักผ้ากองโตแทนตั้ง 2 วัน..คุ้ม!!!~ คิดไปหางสามง่ามก็เริ่มงอกออกมาตวัดกวัดแกว่งอยู่ข้างหลัง

อ้ะ..ก็ได้ๆ แต่ห้ามทำผมผมแหว่งอีกนะ ไม่งั้นผมฟ้องน้าซินจริงๆด้วย!! ถึงจะพูดขู่ไว้แต่ก็เท่านั้นเพราะเอาเข้าจริงๆ จะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่พี่ชายหาเรื่องมาให้เจ้าตัว หนุ่มน้อยก็ไม่เคยกล้าที่จะฟ้องน้าชายที่เคารพรักและเทิดทูนยิ่ง..เสียที

เย้!!!~ ขอบใจนะคิฮยอน..รักนายที่สุดในโลกเลยยยย~ ไม่พูดเปล่า กระโดดเกาะหมับที่บ่าน้องชายพร้อมกับขโมยหอมแก้มนุ่มๆเสียหนึ่งที ก่อนจะวิ่งลั่นล้าไปยังตู้เก็บวิกผม ปล่อยให้น้องชายนั่งอมยิ้มดูพี่ชายที่อายุมากกว่าแต่พัฒนาการทางสมอง..เอ่อ...ยังโตไม่ทันอายุเท่าไหร่นัก

.

ฮ้าววว~ หนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักเหยียดตัวยืดแขนบิดขี้เกียจพลางเอามือข้างหนึ่งปิดปากเพื่อความสุภาพขณะหาวซึ่งเป็นมารยาทผู้ดีที่ออกจะหาได้ยากในบ้านหลังนี้

ยังไม่ได้ที่ถูกใจอีกเหรอพี่แจ~ จะเอาอันไหนก็เอาซักอันเหอะ เดี๋ยวมันก็เบี้ยวเหมือนทุกทีอยู่ดีน่ะแหละ บ่นกระปอดกระแปดเสริมทับก่อนจะลุกขึ้นยกกองผ้าขนหนูที่เพิ่งพับเสร็จเดินไปเก็บในตู้ข้างโต๊ะกระจก

เอานี่ละกัน!!! ตะโกนเสียงดังจนคนที่กำลังยกตั้งผ้าใส่ตู้สะดุ้ง

งั้นรอแป้บนึง ขอเก็บผ้าให้เสร็จก่อน พูดไปก็ยังคงยกผ้าใส่ตู้โดยไม่สนใจอีกฝ่ายที่กำลังดึงวิกผมออกจากตู้ ร่างสูงโปร่งของหนุ่มน้อยน่ารักก้าวฉับๆไปนั่งเมื่อยๆที่เก้าอี้เท้าแขนหน้ากระจกบานใหญ่สำหรับบริการแขกที่มารับบริการเสริมสวยแล้วก็ต้องสะดุ้งโหยง...

เฮ้ย!!! ดวงตากลมโตที่มีถุงดำๆอยู่ข้างใต้เหมือนหมีแพนด้านามาฉะยิ่งเบิกกว้างยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อเห็นว่าวิกผมที่อีกฝ่ายถืออยู่เป็นทรงอะไร

พี่แจ๊!!!!~~~~~~ เสียงกรีดร้องดังก้องแต่ก็ช้ากว่ามือไวปานวอกของพี่ชายตัวแสบที่คว้าหมับจับแขนเขาดึงให้นั่งลงอย่างมั่นคงชนิดบิดข้อมือดิ้นนิดเดียวแขนเนียนๆของน้องคิฮยอนอาจเป็นรอยช้ำได้ เพราะแรงพี่ชายนั้นใช่ว่าจะน้อยเช่นเคะบอบบางอย่างนิยายเรื่องอื่นซะเมื่อไหร่

โธ่...คิฮยอน นิดๆ หน่อยๆ เองน่า... เนี่ย พี่เลือกอันนี้มาเอาไว้เผื่อตัดเบี้ยวไปกินผมเราเลยนะ แถมยาวๆอย่างเงี้ยะ จะได้กันพลาดเผื่อไปโดนหูนายขาดด้วยไง (^O^) พูดพลางยกมือที่เพิ่งปล่อยจากแขนเนียนๆของคิฮยอนขึ้นสางเส้นผมของวิก

แต่..พี่แจ...นั่นเป็นวิกของผู้หญิงไม่ใช่เหรอ???

ของผู้ญ๋ง ของผู้หญิงอะไรกันล่ะคิฮยอน....วิกผมน่ะมันก็เหมือนไส้เดือนนั่นแหละ เป็นได้ทั้งตัวผู้และตัวเมีย...เอ้ย! ไม่ใช่... ใช้ได้กับทั้งผู้ชายและผู้หญิง ไม่มีแบ่งเพศหรอก ฝ่ายคิฮยอนก็ได้แต่จ้องวิกผมสีดำยาวด้วยความตื่นตระหนก โธ่...สายตาวิ้งวับของพี่แจจุงมันส่องประกายขนาดนั้น สงสัยยังไงๆ คืนนี้เค้าก็ต้องยอมทนใส่วิกผมนั่นเป็นหุ่นให้พี่แจจุงลองตัดผมเล่นแน่ๆ ทำไงดี...ฮือๆ (ToT)

หลังจากใช้หวีปลายห่าง ปลายถี่ และปลายอื่นๆ สางผมของวิกจนนุ่มละเอียดได้ที่แล้ว แจจุงก็หันขวับมาที่น้องชาย เอาล่ะ..มาลองกันเถอะคิฮยอน~

หนุ่มน้อยคิฮยอนที่นั่งดูพี่ชายสางวิกผมด้วยความพิถีพิถันอยู่นานเกือบสิบนาทีจำใจลุกจากเก้าอี้ตัวที่นั่งอยู่เดินไปนั่งตรงเก้าอี้เสริมสวยตรงหน้าพี่ชายแทน คิมแจจุงฉีกยิ้มราวกับนางฟ้าผู้น่ารักจากสรวงสวรรค์แต่คิมคิฮยอนกลับเห็นหางซาตานตวัดกวัดแกว่งอยู่ไม่ห่างจากหลังพี่ชาย

แจจุงบรรจงจัดวิกผมยาวสีดำราวราตรีลงบนศีรษะน้องชายให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปหยิบอุปกรณ์สีเงินขัดจนขึ้นเงา
ชิ้ง~ เสียงขากรรไกรสองข้างกระทบกันเหมือนปังตอถูกฉับลงบนเขียงหมู นึกไปนึกมาคิฮยอนก็นึกได้ว่าเขานี่หว่า..ที่เป็นหมูน้อยโชคร้ายตัวนั้น

คิมคิฮยอนจ้องมองปลายขากรรไกรค่อยๆเลื่อนเข้ามาใกล้ศีรษะเขาด้วยความตื่นตระหนก โดยมีสายตาคิมแจจุงจ้องเป็นประกายที่วิกผมบนหัวเขา

พี่แจ! คิมคิฮยอนตะโกนเสียงดังพลางเด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้หันมาสบตาปิ๊งๆกับพี่ชายด้วยความไม่กลัวตาย พร้อมกับสายตางงๆของอีกฝ่ายตอบกลับมา

ผมเปลี่ยนใจแล้ว! (>x<!) ไม่รอช้าคิมคิฮยอนเริ่มออกวิ่งโดยมีจุดหมายอยู่ที่ประตูร้านซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณสามเมตร

คิฮยอน!!! เสียงพี่ชายตะโกนเสียงดุขณะยกมือขึ้นคว้าตัวน้องชายข้างหนึ่ง โดยไม่ยอมปล่อยมืออีกข้างจากกรรไกรที่ถืออยู่ น่าเสียดายที่ครั้งนี้คิฮยอนไหวตัวทัน แจจุงคว้าตัวเขาช้าไปเพียงแค่สองวิ แต่ก็นั่นแหละ..ช้าไปก็คือช้าไป น้องชายผู้โชคเกิดจะเข้าข้างขึ้นมาดื้อๆเอื้อมมือถึงที่จับประตูกระจกหน้าร้านเรียบร้อยแล้ว คิฮยอนไม่รอช้า ผลักประตูออกไปอย่างแรงด้วยความกลัวตายจากสิ่งที่ทิ้งอยู่เบื้องหลัง

เสียงกระดิ่งที่แขวนอยู่เหนือประตูร้องดังกรุ๊งกริ๊งเมื่อหนุ่มน้อยน่ารักผลักประตูออกไปอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง พลั่ก!!! เป็นสัญญาณว่าประตูกระจกของร้านนั้นได้ชนกับวัตถุแปลกปลอมด้านนอกเข้าให้แล้ว คิมคิฮยอนรีบคว้าประตูดึงกลับทันที แต่ไม่ทันไรก็ได้ยินเสียง ตุบ ตามมาจากด้านนอกประตู เขารีบดันตัวออกไปนอกร้านก่อนจะหันกลับมาส่องดูว่าประตูกระจกยังแข็งแรงดีอยู่รึเปล่า แล้วจึงค่อยสำรวจกลุ่มสสารขนาดใหญ่ที่เพิ่งตกกระแทกพื้นโลกดัง ตุบ

อ้าว..คุณ...อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะ~ หนุ่มน้อยร่างโปร่งวิ่งเข้าไปดูชายหนุ่มรูปร่างสันทัดคนหนึ่งที่โดนแรงกระแทกจากมวลประตูของหนุ่มน้อยน่ารักเข้าไปเต็มๆ ก่อนจะล้มตัวลงตามแรงโน้มถ่วงของโลกลงไปนอนแผ่อยู่ที่พื้น ดวงตาคมของชายหนุ่มเหม่อมองขึ้นไปเห็นดาวส่องประกายวิบวับ อ้ะ! นั่นดาวตก...ขอให้ได้เจอกับนางฟ้า~ นางฟ้า!!?? (♥_♥) นางฟ้า~~~~ *คร่อก*

.

- End Chapter 1 -

.

- Chapter 2 -